Burgers van Lüne vechten voor hun eigen beslissing om te sterven: een roep om hervormingen!

Burgers van Lüne vechten voor hun eigen beslissing om te sterven: een roep om hervormingen!

In het hart van Lüneburg zet de 80-jarige Hans-Jürgen Brennecke zich in voor een onderwerp dat steeds belangrijker wordt: zelfbepaald sterven. Luidruchtig Goslar krant Brennecke is een prominent lid van de Duitse Vereniging voor Menselijk Sterven (DGHS). Zijn doel is helder: mensen moeten de mogelijkheid hebben om in eigen land euthanasie te ontvangen, zonder daarvoor naar het buitenland te hoeven reizen.

Actieve euthanasie is in Duitsland nog steeds verboden. Dit betekent dat artsen geen medicijnen mogen toedienen die het leven van een patiënt kunnen beëindigen. In plaats daarvan mogen zij alleen begeleiden en ondersteunen bij het terugtrekken van levensverlengende maatregelen, maar alleen als dit aansluit bij de wensen van de patiënt. Met de toename van het aantal onderzoeken na de uitspraak van het Federaal Constitutioneel Hof van vijf jaar geleden heeft de DGHS zich de afgelopen jaren snel ontwikkeld en telt nu meer dan 45.000 leden. De organisatie kent een sterke groei van circa 1.500 nieuwe leden per maand.

Statistieken en ontwikkeling van euthanasie

De cijfers spreken voor zich: in 2022 verwees de DGHS in totaal 625 gevallen, terwijl Dignitas Deutschland en de Euthanasie Vereniging respectievelijk 183 en 171 gevallen registreerden. Dit komt overeen met ongeveer 0,1 procent van de jaarlijkse sterfgevallen in Duitsland, geschat op ongeveer een miljoen. Bovendien is de gemiddelde leeftijd van de getroffenen 79 jaar, en gezien de demografische ontwikkelingen zou het aantal onderzoeken in de toekomst kunnen blijven stijgen.

Zoals in de DGHS Zoals opgemerkt wordt de discussie rondom euthanasie gekenmerkt door diverse ethische, religieuze en juridische vragen. Het wettelijk kader schrijft voor dat de wensen van de patiënt voorop staan. Instemmende volwassenen kunnen een wilsverklaring gebruiken om aan te geven welke medische maatregelen zij willen of weigeren. Eventuele onduidelijkheden hierover moeten door een toezichthouder worden gesignaleerd.

Juridische aspecten van euthanasie in Duitsland

In Duitsland wordt onderscheid gemaakt tussen actieve en passieve euthanasie. Terwijl actieve euthanasie, dat wil zeggen het gericht bespoedigen van de dood op verzoek, verboden is op grond van artikel 216 van het Wetboek van Strafrecht en waarop een straf staat van zes maanden tot vijf jaar, blijft passieve euthanasie, dat wil zeggen het nalaten van levensverlengende maatregelen, juridisch onschadelijk zolang het overeenkomt met de wensen van de patiënt. Deze regeling is van toepassing ongeacht het type en het stadium van de ziekte.

Ook het aspect van indirecte euthanasie is bijzonder belangrijk. Dit omvat pijnverlichting door middel van medicijnen die onbedoeld het leven kunnen verkorten. Dit soort therapieën zijn in Duitsland toegestaan, zolang de intentie duidelijk gericht is op het verlichten van lijden.

Een ander cruciaal punt is hulp bij zelfdoding. Een uitspraak van het Federale Constitutionele Hof van 26 februari 2020 erkende het recht op een zelfbepaalde dood en legaliseerde de mogelijkheid van steun van derden. Het verbod op “commerciële promotie van zelfmoord” is nietig verklaard, wat betekent dat artsen en verenigingen hulp mogen verlenen, maar dat degene die wil sterven de drug zelf moet innemen.

De discussies over de wettelijke regeling van euthanasie in Duitsland blijven actueel. Hans-Jürgen Brennecke en de DGHS strijden voor een hervorming die mensen in staat stelt zelfstandig hun uiteindelijke levensbeslissingen te nemen en niet naar het buitenland te hoeven reizen om hun euthanasiewens te vervullen. De debatten zijn complex en veelzijdig, maar de inspanningen van veel toegewijde mensen laten zien dat er dringend actie nodig is.