Dolna Saksonia zabezpiecza pomnik: 150 000 euro na upamiętnienie eutanazji

Dolna Saksonia zabezpiecza pomnik: 150 000 euro na upamiętnienie eutanazji

Pomnik eutanazji w Lüneburgu może odetchnąć z ulgą: od stycznia 2026 r. będzie otrzymywał stałe wsparcie finansowe w wysokości do 150 000 euro rocznie od stanu Dolna Saksonia. Zostało to odnotowane w czwartek w porozumieniu, które toruje drogę do długoterminowego finansowania. Tagesschau podaje, że wsparcie to opiera się na 20 latach zaangażowanej pracy na rzecz pamięci i udziale gmin.

Ponadto we wrześniu pomiędzy miastem, dzielnicą Lüneburg i pomnikiem została zawarta umowa o dotację, która do końca 2029 roku będzie przekazywać 60 000 euro rocznie. Fundusze te są o tyle istotne, że zapewniają funkcjonowanie otwartego w sierpniu centrum dokumentacji, którego zadaniem jest upamiętnienie ofiar eutanazji w okresie rządów narodowych socjalistów.

Ważne lekcje z przeszłości

Henry Schwier, prezes stowarzyszenia sponsorującego, komentuje kluczowe znaczenie centrum dokumentacji dla rzucenia światła na straszliwe zbrodnie popełniane na osobach niepełnosprawnych w czasach nazizmu. Wezwanie do przeciwdziałania nieludzkim ideologiom pochodzi także od dziekana Carstena Mengesa, który podkreśla znaczenie miłosierdzia i godności ludzkiej.

Biskup regionalny Marianna Gorka pilnie przypomina, że ​​przed Bogiem cenne jest każde życie, niezależnie od oceny jego jakości. Minister stanu Wolfram Weimer pochwalił znajdującą się w pomniku wystawę „Warto żyć” i podkreślił, że nigdy nie można pozbawiać godności ludzkiej.

Mroczna historia eutanazji

Okrutna „eutanazja” nazistów, znana jako „Aktion T4”, doprowadziła do mordów na osobach chorych lub niepełnosprawnych psychicznie. Mocnym przykładem jest historia Jutty von Gustedt, która urodziła się w 1914 roku. Bieg jej życia wydawał się z góry przesądzony, a zakończył się w komorze gazowej w Bernburgu, jednym z morderczych ośrodków „Wielkiej Rzeszy Niemieckiej”. [MDR].

Od 1933 r. zdecydowano o przymusowych sterylizacjach, a pełzająca propaganda stworzyła nastroje przeciwko „bezużytecznym zjadaczom chleba”, co wywołało brutalną presję społeczną. W latach 1940-1941 pod pretekstem „śmierci z litości” zamordowano dziesiątki tysięcy ludzi. Zabójstwo przedstawiono jako sposób na uratowanie zasobów szpitala.

Komora gazowa w Bernburgu była brutalna i skuteczna; Wkrótce po przybyciu na miejsce ofiary zostały tam zamordowane – co stanowi głęboko niepokojący rozdział w historii ludzkości. Znawcy podają, że między jesienią 1940 r. a latem 1941 r. w Bernburgu zginęło ponad 9 000 osób, co jest przerażającym świadectwem zaniedbań i niepowodzeń społeczeństwa. Chociaż wydarzenia te doprowadziły do ​​protestów i oporu, pamięć o tych okrucieństwach pozostaje kluczowa dla dzisiejszego społeczeństwa.

Pomnik w Lüneburgu i nowe centrum dokumentacji służą nie tylko pamięci ofiar, ale także przypomnieniu, aby zawsze chronić godność ludzką i nie stwarzać wylęgarni nieludzkiego sposobu myślenia.