Terug naar huis naar MV: Tussen afgunst en verlangen - ervaringen van een terugkeerder

Terug naar huis naar MV: Tussen afgunst en verlangen - ervaringen van een terugkeerder

'Ik heb echt spijt van deze stap. Sinds we hier zijn, heb ik alleen maar wantrouwen en jaloezie gevoeld.' Zo beschrijft een auteur zijn ervaringen na een jaar in Neubrandenburg in de lokale column ‘Ik ben er weer’. Ondanks aanvankelijke tegenslagen voelt hij zich nu goed op zijn plek, maar merkt hoe moeilijk het is om te integreren in de bestaande netwerken van de lokale bevolking. De mensen in Mecklenburg-Vorpommern blijven vaak op zichzelf en de bestaande verbindingen zijn vooral regionaal. Een inwoner van Baden-Württemberg uit zelfs zijn ongemak met de term ‘Wessi’, die op indrukwekkende wijze de discussie over thuis en buitenland onderstreept. Terwijl terugkeerders uit Noordoost-Duitsland vaak de wens hebben om weer te verhuizen, lijken West-Duitsers zich redelijk op hun gemak te voelen, vooral in steden als Neustrelitz.

De column leidt ook tot kritische feedback. Een lezer bekritiseert het ‘gezeur’ van de lokale bevolking als stressvol en voedt daarmee de discussie over de mentaliteit van de regio. De auteur reflecteert op zijn eigen terugkeer naar zijn roots en reflecteert op hoe de levenshouding verschilt in verschillende steden in Duitsland. Tijdens zijn studie in Noordrijn-Westfalen ervoer hij steun en vertrouwen, iets wat hij leek te missen in zijn nieuwe huis in MV.

Het thuisgevoel verandert

Wat definieert thuis? De Duden beschrijft thuisgevoel als een nauwe band met het thuisland, die door verhuizingen echter in de loop van de tijd kan veranderen. Velen die zijn verhuisd, behouden de band met hun oorspronkelijke woonplaats, zoals de journaliste Liz Wollner, die in 2010 naar Luzern verhuisde en nu om familiale redenen naar haar geboortestad Wenen moest terugkeren. Hoewel dit niet haar droom was, stelt ze dat veel terugkeerders vaak opgelucht zijn als ze oude sociale netwerken opnieuw activeren. Ontwikkeling en aanpassing vergen echter tijd – zelfs in de nieuwe woning.

“Wanneer ga je weer naar huis?” is een van de vragen die ze vaak hoort, maar die vaak verbonden is met een diep verlangen naar de oorspronkelijke kern van haar leven. Voor Liz, die tijdens haar verblijf in Zwitserland regelmatig naar Wenen reisde, was het proces om de weg terug te vinden iets eenvoudiger. Toch ontbreekt het gevoel van vreemdheid in zo’n vertrouwde stad niet, wat de auteur ook duidelijk maakt in de column.

Jonge generatie tussen misverstanden en nieuwe vriendschappen

De verfilming van de bestverkochte jongvolwassenennovelle ‘All the Bright Places’, waarin Violet en Finch omgaan met hun nieuwe leven en de uitdagingen van verdriet, laat ook zien hoe jongeren met deze problemen omgaan in een veranderende wereld. Beide personages, die emotioneel vasthouden aan hun levensplek en de zorgeloosheid die ze hebben verloren, vinden nieuwe hoop in hun ontmoeting. Hun ontwikkeling moedigt hen niet alleen aan om de schoonheid in kleine dingen te zien, maar ook om na een periode van uitsluiting en ontevredenheid weer verbinding te vinden. Geregisseerd door Brett Haley, laat het op indrukwekkende wijze zien hoe belangrijk het is om elkaar te steunen en te accepteren.

De reflectie op thuis, vreemdheid en integratie loopt door in veel levensverhalen, ook in Neubrandenburg. De oproep van de auteur om de eigen ervaringen te delen opent ruimte voor dialoog en begrip. Ook al overheerst het gevoel van wantrouwen vaak, er is altijd ruimte voor nieuwe vriendschappen en inzichten die je helpen je plek te vinden in een nieuwe omgeving.