Zepsuty dzbanek Kleista jaśnieje nowym blaskiem w Wilhelmshaven!

Zepsuty dzbanek Kleista jaśnieje nowym blaskiem w Wilhelmshaven!

W sercu Wilhelmshaven nowa główna dyrektor Nicola Bremer wnosi do teatru powiew świeżości. Inscenizuje „Rozbity dzbanek” Kleista, klasykę, która nie tylko jest omawiana na maturze, ale także urzeka publiczność oryginalnymi detalami. Raporty NWZonline, że produkcja koncentruje się wokół akcji roku 1800, czyli czasu poprzedzającego współczesne metody zabezpieczania kryminalistycznego i gromadzenia dowodów.

Temat percepcji jest centralny, ponieważ bohaterowie upierają się przy swoich własnych wersjach historii. Aby widzowie nie byli pewni, co wydarzy się w finale, Bremer do samego końca utrzymuje napięcie. Uderzającym elementem spektaklu jest duża, biała łapa kota, którą wciela się w postać Svena Heißa i która wywołuje poruszenie.

Od huku do dramatu

Scenę opanował głośny huk i dym, który porywa publiczność od samego początku. Z części Corpus Delicti powstaje pomost, podium i rejestr sędziego Adama (w tej roli Stefan Faupel), który pojawia się z raną głowy i nawiązuje do przedziwnej historii z kotem. Aby widzowie wiedzieli, o co toczy się gra, proces toczy się wokół zepsutego dzbanka Marthe Rull (Aida-Ira El-Eslambouly).

Pośród chaosu prawnego sędzia Walter (Simon Ahlborn) i urzędnik Licht (Félicien Moisset) próbują wyjaśnić sytuację. Spektakl rozwija się nie tylko jako sprawa kryminalna, ale także jako romantyczna historia miłosna pomiędzy Eve Rull (Anne Weise) i Ruprechtem Tümpelem (Friedrich Steinlein).

Spojrzenie za kulisy

Język pozostaje wierny stylowi Heinricha von Kleista, ale dzięki produkcji bohaterowie zyskują więcej życia wewnętrznego i głębię. Widzowie mogą związać się emocjonalnie z bohaterami i z bliska doświadczyć ich rozwoju. Spektaklem Bremer nie tylko pokazuje swój talent reżyserski, ale także pobudza do refleksji nad ludzkimi tęsknotami i relacjami.

W ostatnich badaniach poruszane jest także zainteresowanie związkami tekstu dramatycznego i teatru. Jak wynika z analizy Mileny Rolki, od XVIII wieku występ w dramacie był postrzegany jako istotna zasada strukturalna. Ta perspektywa uzupełnia chęć publiczności do zaangażowania się w przedstawienie i uznania złożoności przedstawianych relacji. Königshausen & Neumann opisuje ta dramaturgia jest kluczowa dla zrozumienia twórczości Kleista.

Twórczą inscenizacją „The Broken Jug” Nicola Bremer pokazuje, że teatr jest nadal bardzo popularny i może zaoferować przestrzeń do refleksji nad człowieczeństwem.