Szef stowarzyszenia niewidomych żąda: Transport publiczny musi być zrozumiały dla wszystkich!

Szef stowarzyszenia niewidomych żąda: Transport publiczny musi być zrozumiały dla wszystkich!

Pytania o dostępność lokalnego transportu publicznego dotyczą zarówno zainteresowanych, jak i odpowiedzialnych. Aktualnym tematem w Neubrandenburgu jest perspektywa osób niewidomych i osób poruszających się na wózkach inwalidzkich. Raimar Schwarz, przewodniczący Stowarzyszenia Niewidomych Neubrandenburg i członek rady doradczej ds. transportu publicznego na Pojezierzu Meklemburskim, w wykładzie omówił różne formy niepełnosprawności i wyzwania stojące przed lokalnym transportem publicznym. Szczególną uwagę zwrócił na fakt, że nie ma czegoś takiego jak 100% dostępności i że potrzeby osób niewidomych i osób poruszających się na wózkach inwalidzkich czasami się wykluczają, jak zauważa Schwarz. Jest to balansowanie, którym musi zarządzać firma transportowa.

Schwarz poruszył między innymi fakt, że kolejowe linie zastępcze często korzystają z autokarów nieodpowiednich dla osób na wózkach inwalidzkich. Przyciski żądania zatrzymania w niektórych autobusach często nie są dostępne dla osób na wózkach inwalidzkich. Szczególną uwagę zwraca się także na miejskie „ciche autobusy”, które nie wydają żadnych komunikatów dźwiękowych. Zgłaszał trudności w identyfikacji autobusów na głównym dworcu autobusowym, skąd odjeżdża jednocześnie kilka linii. Schwarz podkreślił: „To wstyd być wykluczonym jako osoba niepełnosprawna”. Oprócz problemów wskazał na inne miasta, takie jak Chemnitz, Norymberga i Berlin, które już oferują lepsze rozwiązania w zakresie transportu publicznego.

Dostępność w transporcie publicznym: cel konieczny

Dostępność lokalnego transportu publicznego w Niemczech jest stale zwiększana, co jest ważne nie tylko dla osób dotkniętych tą sytuacją, ale także dla społeczeństwa. Głośny deutschland-sperrfrei.de Na przystankach i stacjach kolejowych znajdują się obecnie rampy, systemy naprowadzania i oznaczenia podłogowe. Środki te są niezbędne w przypadku osób poruszających się na wózkach inwalidzkich lub z wadami wzroku. Jednak wciąż pozostaje tu wiele przeszkód do pokonania, takich jak nie zawsze kompleksowa renowacja kostki brukowej czy problematyczny dostęp do dworców kolejowych.

Z badania włączającego przeprowadzonego w Norymberdze wynika, że ​​63% ankietowanych doświadcza ograniczeń w transporcie lokalnym i dalekobieżnym. Peter Vogt, przewodniczący Rady Osób Niepełnosprawnych, potwierdza, że ​​nadal istnieją przystanki, które nie są pozbawione barier. Rząd federalny postawił sobie za cel pełne wdrożenie dostępności w lokalnym transporcie publicznym do 2026 roku. W tym celu nastąpi dalsza rozbudowa stacji poruszania się bez barier oraz udostępnione zostaną środki na niezbędne remonty.

Wyzwania i perspektywy

Zgodnie z ustawą o transporcie pasażerskim (PBefG) pełna dostępność w lokalnym transporcie publicznym powinna zostać osiągnięta do 1 stycznia 2022 roku. Niestety ten termin już minął i rzeczywistość jest inna. Odpowiedzialność ponoszą niezależne miasta i powiaty, które borykają się z wysokimi kosztami i niewystarczającymi zasobami. Nadal brakuje wsparcia finansowego, zarówno ze strony rządu federalnego, jak i stanowego, aby móc przeprowadzić niezbędne remonty.

Wdrożenie to wciąż trudne przedsięwzięcie. Wiele programów remontowych jest wstrzymywanych, a gminy często nie dysponują wystarczającą liczbą pracowników, którzy mogliby zająć się planowaniem transportu lokalnego bez barier. Centralne węzły transportowe o dużym natężeniu ruchu są często traktowane priorytetowo. Wyzwanie pozostaje takie, że wiele starszych przystanków, które wymagają dodatkowej renowacji, będzie w pewnym momencie musiało zostać dodanych do programu.

Różne podejścia i zaangażowanie osób takich jak Raimar Schwarz mogą wywołać w komisjach efekt aha. „Ponieważ niepełnosprawność nie jest cechą, dzieje się poprzez środowisko” – brzmi jasny komunikat Rady Doradczej ds. Osób Niepełnosprawnych. Nadszedł czas, aby polityka regulacyjna i firmy transportowe wykazały się dobrą ręką i współpracowały na rzecz poprawy dostępności w transporcie lokalnym.