Een Groene Held: 60 jaar toewijding in het tuinparadijs Neubrandenburg

Een Groene Held: 60 jaar toewijding in het tuinparadijs Neubrandenburg

In het Vogelviertel in Neubrandenburg bloeit een stukje geschiedenis, dat niet alleen tuinliefhebbers in verrukking brengt. Heinz Ocik is inmiddels 92 jaar oud en kan terugkijken op 60 jaar lidmaatschap van de volkstuinvereniging “Neues Leben”. Met lidmaatschapsnummer 31 was hij er vanaf het begin bij, toen de drassige weide die nu zijn kleine tuinparadijs is, nog land naar de omliggende flatgebouwen voerde. De structurele veranderingen in het gebied leidden ook tot de verlaging van het grondwater, wat vandaag de dag bepalend is voor zijn irrigatiemethoden. Dankzij regentonnen van 600 liter gebruikt hij het opgevangen regenwater op slimme wijze om zijn persoonlijke groene en productieve oase het nodige leven in te blazen.

Vroeger verkochten tuinders zoals hij hun gevulde manden aan consumenten in de Straussstrasse, maar tegenwoordig zorgt Ocik zelf voor zijn oogst. In zijn tuin groeien aardbeien, krenten, kruisbessen en zelfs tomaten - een kleurrijke selectie die niet alleen vreugde brengt, maar het hele gezin ook van frisse aroma's voorziet. Dit versterkt nogmaals de geschiedenis van de volkstuinbeweging, die begon in de 19e eeuw. Oorspronkelijk als reactie op de slechte levensomstandigheden van de arbeidersklasse gaven kleine stukjes land de stedelijke arbeiders zelfvoorziening en een plek om te ontspannen - een traditie die tot op de dag van vandaag voortduurt. Volgens greenthumbpathde.com hebben volkstuintjes hun belang niet verloren; ze zijn een symbool van gemeenschap en duurzaamheid.

Tradities en veranderingen in de tuin

Heinz Ocik en zijn vrouw onderhouden hun tuin al vele jaren, vaak als ze niet aan het werk waren. Het tuinhuisje is in de loop der jaren uitgebreid met onder meer een nieuwe DL12 en een luifel, die ruimte bieden voor gezelligheid. Een waargenomen verandering in de tuin is echter ook voor de ervaren tuinman niet onopgemerkt gebleven. “De hedendaagse tuiniers hebben hun eigen methoden”, mijmert hij. Juist de verbinding met de natuur blijft voor veel volkstuinders zoals hij vandaag de dag nog steeds van groot belang.

Een oude appelboom die Ocik ooit zelf heeft geplant, is een levend monument voor haar tuinreis en biedt een schaduwrijk toevluchtsoord voor het hele gezin. De tuin is inmiddels ook een ontmoetingsplek voor zijn drie dochters, acht kleinkinderen en zelfs acht achterkleinkinderen, die er opgroeien en de gezamenlijke beleving van de oogst vieren. Hier zijn intergenerationele generaties niet alleen erg belangrijk, maar leefden ze ook. Samen genieten ze van de vruchten van hun arbeid en geven ze hun liefde voor de natuur door.

Een terugblik en vooruitblik

In de DDR-tijd waren volkstuintjes van cruciaal belang voor de zelfvoorziening en het sociale leven. De “Vereniging van Volkstuinders, Kolonisten en Kleine Dierenfokkers” deed met haar eigen kandidaten mee aan de lokale verkiezingen van mei 1989 en wist 3.000 zetels te winnen, wat onderstreept hoe relevant deze gemeenschap was. Erich Honecker sprak ook zijn waardering uit voor de kwaliteit van het voedsel dat door de fokkers van kleine dieren werd geproduceerd, inclusief groenten en fruit, dat zijn eigen behoeften ruimschoots overtrof. Dit maakt duidelijk dat tuinieren essentieel was voor de gemeenschap, afgezien van de puur persoonlijke oogst mdr.de.

Tegenwoordig is het duidelijk dat volkstuinen niet alleen groene oases zijn, maar ook een weerspiegeling van maatschappelijke ontwikkelingen. Zoals de tijden laten zien, beleven ze een renaissance, vooral onder jonge gezinnen en alleenstaanden die steeds meer op zoek zijn naar een gemeenschappelijke levensstijl en duurzame principes. Het verhaal van Heinz Ocik maakt deel uit van deze traditie en is een levende herinnering aan hoe diepgeworteld de volkstuincultuur in de Duitse samenleving is.