Οι προκλήσεις των παιδιών τρίτης κουλτούρας: Μια ζωή μεταξύ κόσμων

Οι προκλήσεις των παιδιών τρίτης κουλτούρας: Μια ζωή μεταξύ κόσμων

Ο κόσμος των εκπατρισμένων οικογενειών είναι γεμάτος προκλήσεις – ειδικά για τα παιδιά που συχνά αναφέρονται ως «Παιδιά της Τρίτης Κουλτούρας» (TCKs). Η Sophie Ménard, μητέρα πέντε παιδιών και έμπειρη εκπατρισμένη, μιλά για τις χαρές και τις δυσκολίες που συνεπάγεται η νομαδική πατρότητα στο podcast της «French Expat». Τα τελευταία 15 χρόνια έζησε στη Σκωτία, τη Γερμανία, το Ντουμπάι και πιο πρόσφατα στη Γαλλία. Στην ιστορία της, σκιαγραφεί τα μοναδικά αλλά και συναισθηματικά εμπόδια που πρέπει να ξεπεράσουν τα παιδιά της όταν μεγαλώνουν σε διαφορετικούς πολιτισμούς.  Το French Morning αναφέρει ότι…

Για τα παιδιά τρίτης κουλτούρας, η ενηλικίωση είναι συχνά μια διαμορφωτική, αλλά όχι πάντα εύκολη, εμπειρία. Πρέπει να αναπροσανατολίζονται συνεχώς, να κάνουν νέους φίλους και να αντεπεξέρχονται σε διαφορετικά σχολεία και γλωσσικά περιβάλλοντα. Η Sophie τονίζει ότι αυτές οι προσαρμογές απαιτούν συναισθηματική προσπάθεια και συχνά συνοδεύονται από προκλήσεις κατάλληλες για την ηλικία, όπως δάκρυα το βράδυ και δυσκολία με μεταβάσεις. Η ταχύτητα με την οποία απομακρύνονται από ένα μέρος τους δυσκολεύει να αναπτύξουν την αίσθηση ότι ανήκουν Η UFE περιγράφει....

Οι συναισθηματικές προκλήσεις

Όπως σημειώνει η Sophie Ménard, είναι πρωτίστως το συναισθηματικό φορτίο που κουβαλούν οι νέοι ομογενείς. Συχνά δυσκολεύονται να ενσωματωθούν σε νέες κοινωνικές ομάδες. Ειδικά τα παιδιά που μετακινούνται μεταξύ 10 και 12 ετών συχνά αισθάνονται περισσότερο το άγχος, καθώς αρχίζουν να αναγνωρίζονται ως μέρος της ομάδας συνομηλίκων τους σε αυτή την ηλικία. Παραδείγματα όπως η Juliette, η οποία έχει ζήσει σε τέσσερις χώρες σε ηλικία 13 ετών και τώρα αντιστέκεται στο να μετακινηθεί ξανά, και ο Juan, που δυσκολεύεται να κάνει νέους φίλους στην Κόστα Ρίκα σε ηλικία 15 ετών, το δείχνουν αυτό. Τα κυριότερα σημεία της UFE....

Η έρευνα δείχνει ότι η διαδικασία της ενηλικίωσης λαμβάνει χώρα σε μια αλληλεπίδραση διαφόρων πολιτισμικών επιρροών. Και εδώ είναι που ο ρόλος των γονέων και της κοινωνικής υποστήριξης γίνεται καθοριστικός. Οι γονείς μπορούν να υποστηρίξουν τα παιδιά τους προσφέροντας ακρόαση και βοηθώντας τα να δημιουργήσουν νέες κοινωνικές συνδέσεις. Αυτό θα μπορούσε να γίνει μέσω της συζήτησης με τους δασκάλους ή την εύρεση κατάλληλων δραστηριοτήτων αναψυχής. Η υποστήριξη μιας ψυχολόγου, όπως η Paula Vexlir, μπορεί επίσης να βοηθήσει στη μείωση του συναισθηματικού στρες των παιδιών όπως δείχνει η έρευνα....

Οικογενειακή προσαρμογή και υποστήριξη στην εκπατριστική ζωή

Ωστόσο, η πρόκληση της προσαρμογής δεν επηρεάζει μόνο τα παιδιά, αλλά ολόκληρη την οικογένεια. Οι μελέτες δείχνουν ότι η επιτυχής ένταξη των ομογενών οικογενειών εξαρτάται από την προσαρμογή όλων των μελών. Ενώ η εστίαση είναι συχνά στα παιδιά, είναι σημαντικό να μην παραμελούμε τους γονείς και τις ψυχοκοινωνικές τους ανάγκες. Οι στρεσογόνοι παράγοντες όπως οι αλλαγές εργασίας και οι πολιτισμικές διαφορές μπορούν να επηρεάσουν τους οικογενειακούς δεσμούς. Η ισχυρή αίσθηση της οικογενειακής ενότητας και οι καλές δεξιότητες επικοινωνίας είναι ζωτικής σημασίας για την επιτυχή ένταξη όπως φαίνεται στη μελέτη....

Τα ευρήματα της έρευνας υπογραμμίζουν επίσης την ανάγκη για προληπτικά μέτρα, όπως εκπαίδευση πριν τη μετανάστευση ή οικογενειακή συμβουλευτική, που μπορεί να διευκολύνει τις οικογένειες να προσαρμοστούν στη νέα κατάσταση ζωής. Το σωστό δίκτυο και η υποστήριξη από ομοϊδεάτες είναι συχνά το κλειδί για την επιτυχία στο να ξεπεράσεις το αίσθημα του ξεριζωμού.

Ένα πράγμα είναι σίγουρο: οι προκλήσεις για τα «παιδιά τρίτης κουλτούρας» είναι πολύπλοκες και εκτείνονται σε όλο το φάσμα της ζωής τους. Η συναισθηματική προσπάθεια που πρέπει να κάνουν οι γονείς και τα παιδιά δεν πρέπει να υποτιμάται. Μένει να ελπίζουμε ότι στο μέλλον θα υπάρξει ακόμη μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση για τις ανάγκες αυτών των παιδιών, ώστε να μπορέσουν να εξελιχθούν θετικά στην εξαιρετική πραγματικότητα της ζωής τους.