Διαφωνία για την έξωση: Άστεγοι στο Saint-Maurice έμειναν αβοήθητοι

Διαφωνία για την έξωση: Άστεγοι στο Saint-Maurice έμειναν αβοήθητοι

Μια ανησυχητική κατάσταση έχει δημιουργηθεί γύρω από τις όχθες του ποταμού St. Maurice, κοντά στο Amphithéâtre Cogeco. Μεγαλόφωνος Le Nouvelliste Οι αρχές επενέβησαν επιθετικά την Παρασκευή και αφαίρεσαν τα προσωπικά αντικείμενα των αδέσποτων κατοίκων με εκσκαφέα. Αυτό συνέβη παρά το γεγονός ότι η πόλη είχε προηγουμένως ανεχτεί την κατασκήνωση και πιο πρόσφατα είχε δώσει έμφαση στην ασφάλεια των γύρω κατοίκων. Ο δήμαρχος του Trois-Rivières, Jean-François Aubin, εξέφρασε την οργή του το Σάββατο για αυτήν την απροειδοποίητη έξωση, διευκρινίζοντας ότι ούτε το τοπικό κέντρο της Χάβρης ούτε η CIUSSS είχαν ενημερωθεί σχετικά.

Στη συνάντηση της Δευτέρας, ο Aubin εξήγησε ότι ο αρχικός στόχος ήταν μόνο να "καθαρίσει τα απόβλητα", προσθέτοντας ότι δεν υπήρχε σχέδιο για την απομάκρυνση των σκηνών και των προσωπικών αντικειμένων. Η απώλεια προσωπικών αντικειμένων, όπως το πορτοφόλι ενός κατοίκου, έχει προκαλέσει συναισθηματικό στρες στους πληγέντες, γεγονός που προσθέτει επιπλέον άγχος στη συγκεκριμένη κατάσταση ζωής. Η Geneviève Moreau-Blier, διευθύντρια του Κέντρου της Χάβρης, επιβεβαίωσε το σοκ όσων εμπλέκονται σε αυτή την ασυντόνιστη ενέργεια.

Οι συνέπειες της έλλειψης στέγης

Η κατάσταση γύρω από την έλλειψη στέγης δεν είναι μόνο ένα καυτό θέμα σε τοπικό επίπεδο. Πως Ραδιόφωνο Καναδά αναφέρθηκε, η εικόνα στο Μόντρεαλ είναι εξίσου ζοφερή: πάνω από 800 άτομα ζουν αυτή τη στιγμή στους δρόμους, σε σκηνές ή στα αυτοκίνητά τους. Πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους απέχουν πολύ από το κοινωνικό σύστημα, το οποίο έχει επιδεινώσει σημαντικά την κατάστασή τους τα τελευταία δύο χρόνια. Το Service de la diversité et de l'inclusion sociale (SDIS) ζητά περισσότερη έρευνα για την κατανόηση του αντίκτυπου των εξώσεων, καθώς τέτοιες ενέργειες συχνά οδηγούν σε απώλεια κοινωνικής συνοχής και αυξημένη δυσπιστία προς τις αρχές.

Οι προκλήσεις της έλλειψης στέγης είναι βαθιά ριζωμένες στα κοινωνικά προβλήματα. Η τρέχουσα συζήτηση δείχνει ότι η μισαλλοδοξία προς τις κατασκηνώσεις προάγει το ψυχολογικό στρες. Μια σειρά μελετών από το Μόντρεαλ τόνισε ότι η αντιμετώπιση των αστέγων απαιτεί όχι μόνο στέγαση, αλλά και μια ολιστική προσέγγιση για την υποστήριξη της ψυχικής υγείας. Πολλοί άστεγοι παλεύουν με ψυχικές ασθένειες, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο που ενισχύεται από το στίγμα και τον κοινωνικό αποκλεισμό.

Επιτακτική ανάγκη για λύσεις

Το πρόβλημα των αστέγων απαιτεί ταχύτερες και πιο βιώσιμες λύσεις. Το SDIS συνιστά αύξηση του αριθμού των απαιτούμενων καταλυμάτων έκτακτης ανάγκης, καθώς υπάρχουν μόνο περίπου 1.450 διαθέσιμες θέσεις για 4.690 άστεγους στο Μόντρεαλ. Τουλάχιστον 57,5 ​​εκατομμύρια δολάρια προϋπολογίστηκαν για το 2024 για την υποστήριξη έργων έκτακτης στέγασης. Αυτό θα μπορούσε να βοηθήσει στην κάλυψη των πιο πιεστικών αναγκών όσων ζουν σε όλο και πιο τεταμένες συνθήκες.

Επιπλέον, διεθνείς μελέτες έχουν δείξει τα θετικά αποτελέσματα των θεραπειών προσέγγισης και των προσφορών στέγασης χαμηλού ορίου. Μέσω προσφορών όπως τα μοντέλα «Housing First», οι άστεγοι όχι μόνο μπορούν να τοποθετηθούν σε ασφαλή καταλύματα, αλλά μπορούν επίσης να οδηγηθούν σε μια πιο σταθερή ζωή, συνοδευόμενη από θεραπευτικές μορφές υποστήριξης. Η εφαρμογή τέτοιων μοντέλων μπορεί επίσης να βοηθήσει στην αποκατάσταση της κοινωνικής συμμετοχής και να μετριάσει τη μάχη εμπιστοσύνης ενάντια στις αρχές.

Όπως μπορείτε να δείτε, δεν υπάρχει απλή απάντηση στο περίπλοκο φαινόμενο της έλλειψης στέγης. Απαιτείται ένας υγιής συνδυασμός πολιτικών μέτρων, αυξημένη κοινωνική ευαισθητοποίηση και συγκεκριμένες προσφορές βοήθειας. Ο δήμαρχος Aubin δεν έχει άδικο όταν τονίζει ότι η επίλυση των αστέγων πρέπει να είναι προτεραιότητα για την πόλη. Αν και υπάρχει ακόμη πολύς δρόμος, κάθε βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση είναι ζωτικής σημασίας για τη βελτίωση της ζωής των πληγέντων.

Συνοπτικά, φαίνεται ότι οι προκλήσεις της έλλειψης στέγης είναι παρόμοιες τόσο στο Trois-Rivières όσο και στο Μόντρεαλ. Η στενή συνεργασία και οι καλύτερα συντονισμένες διαδικασίες επικοινωνίας είναι απαραίτητες τόσο για την αναγνώριση των αναγκών όσων επηρεάζονται όσο και για τον σχεδιασμό αποτελεσματικών λύσεων.